در سال 1910، شخصی به نام توماس جنینگز از صحنه قتل گریخت اما او سرنخی را پشت سر گذاشت که سرنوشت وی را رقم زد. اثر انگشت او در رنگ نرده ی خارج از خانه ای که وی مرتکب این جنایت شده بود باقی مانده بود. جنیگز اولین کسی بود که اثر انگشتش به عنوان شواهد در تحقیقات جنایی مورد استفاده قرار گرفت و منجر به محکومیت وی در قتل در سال 1911 شد. از آن زمان تاکنون اثر انگشت به عنوان یک شاهد اساسی در تحقیقات پزشکی قانونی شناخته می شود.
اما سوال مهمی که وجود دارد این است که چرا ما اثر انگشت داریم و هدف بیولوژیکی از وجود آن ها چیست؟
انگشتان و اصطکاک
مردم دو ایده در مورد دلایل وجود اثر انگشت داشته اند: اثر انگشت باعث می شود تا بتوانیم اشیا را محکم تر در دست بگیریم و دلیل دیگر این که به بهبود درک لمس کمک می کنند. دانشمندی به نام اینوس بخشی از کار خود را صرف تحقیق در مورد ایده اول کرده است. مدت هاست این نظریه مطرح است که فرورفتگی ها و برجستگی های اثر انگشت باعث ایجاد اصطکاک بین دستان ما و سطحی که لمس می کنیم می شوند. یکی از شواهد اثبات این تئوری این است که نوک انگشتان ممکن است مانند لاستیک های روی اتومبیل کار کنند که ماهیت پایدار آن ها را قادر می سازد تا با سطح مورد نظر خود مطابقت داشته باشند.
آج هایی که در سطح لاستیک ها وجود دارند باعث افزایش سطح تایر می شوند، بنابراین اصطکاک و کشش را نیز افزایش می دهند. اینوس قصد داشت بررسی کند که چگونه این ایده در آزمایش آزمایشگاهی به اثبات می رسد. او می خواست بداند آیا اثر انگشتان نیز مانند آج های لاستیک اثر کاهش اصطکاکی دارند یا خیر. به همین منظور با آغشته کردن انگشتان به جوهر و کشیدن آن به یک صفحه این آزمایش را انجام داد.
نتایج این آزمایش نشان داد قسمت هایی از اثرانگشت که فرورفته است با صفحه مورد آزمایش تماس پیدا نکرد. به عبارت دیگر اثر انگشتان در مقایسه با پوستی صاف که قسمت های دیگر بدن را پوشانده است، اصطکاک را کاهش می دهد. تصور می شود که اثر انگشت ممکن است به ما در گرفتن سطوح در شرایط مرطوب نیز کمک کند.
لمس راحت اشیا
انگشتان دست ما حاوی چهار نوع گیرنده مکانیکی یا سلول هایی هستند که مانند لمس به تحریک مکانیکی پاسخ می دهند. این گیرنده های مکانیکی به ویژه در برابر لرزش های فرکانس حساس هستند و بنابراین با حساسیت شدیدشان به نوک انگشتان ما کمک می کنند.
داشتن اثر انگشت حساس چه فایده ای دارد؟
اثرانگشت همواره ابزار مهمی برای یافتن و خوردن غذا و کمک به ما در حرکت در جهان بوده است. تمام این کارها با لمس انجام می گیرند. حیواناتی مانند شامپانزهها و کوآلا نیز تا حدودی به حساسیت لمسی متکی هستند تا به آن ها در یافتن مواد غذایی کمک کند.